پنجشنبه آخر سال به یاد رضا جان عزیزمان...

 

در آخرین پنجشنبه سال همه آرامستان ها به رسم برپایی سنتی دیرینه پر میشـود از حضـور

ما زندگان، آرامستانها پر است از حمد وسوره هایی که بر زبان میرانیم، پر است ازحسرت

و اندوه هایی که برای نبودن عزیزی کشیده میشود و به حرمت حکمت خداوند با گفتن :

(هـرچه حکمت اوست) فــرو می نشیــند...

 

پنجشنبه آخر سال دلت برای مادر یا مادربزرگت تنگ می شـود، برای پدر یا پدربزرگت یا

حتی برای فــرزند و خواهر و برادرت..... حق داری دلتنگ باشی و حق داری دلتنگی ات

را با اشکی ازچهره فروبنشانی و خودت را به قدرت وصف (رویا) بسپــاری و به یاد همه

خاطراتت با اویی که امسال عید در کنارت نیست،لبخند بزنی...

 

این پنجشنبه آخرسال هم به دیدارشان میرویم، دیدار آنهایی که تا چند روز و ماه قبل کنارمان

بودند، آنهایی که سال گذشته لباس عید خریدند و اما امسال نه، آنهایی که پارسال صورت

ماهشـان را بوسیدیم و عید را تـبریک گفتـیم وامســـــال تنها با خــواندن فـاتحـه ای،

یادشان میکنیم... (روحشان قرین رحمت الهی یادشان تا ابد جاودانه و گرامیباد)

 

          شادی روحشان فاتحه مع الصلوات   - رضاجان روحت شاد رفیق، دلتنگتیم 


 

نوشته شده توسط ... در چهارشنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۶ ساعت 23:0 موضوع انـا لله  و انـا الیــه راجـعـون | لینک ثابت